Om je in deze tijd een beetje leuk te kunnen verplaatsen, is een auto wel zo gemakkelijk. Met de trein, bus of fiets zijn er natuurlijk ook meer dan genoeg mogelijkheden, maar ik vind de auto toch het meest prettig. Wij hebben er zelfs twee; Arco heeft een leasewagen van het bedrijf waar hij werkt en ik heb een "koektrommeltje" voor erbij.

Ideaal vind ik zelf. Ik heb voor mijn werk echt een auto nodig, maar ons werk is helemaal op elkaar afgestemd. Als Arco werkt ben ik thuis en andersom. Op die manier is er altijd xe9xe9n van ons thuis voor de kinderen en kunnen we het in principe ook met xe9xe9n auto doen. Toch ben ik erg blij met mijn eigen autootje. De kinderen zitten op jazzballet, ballet en streetdance en hier in Beusichem is nu eenmaal niet zoveel te doen. Ik moet daarvoor naar Culemborg en ben zodoende erg blij dat ik dan gewoon een auto voor de deur heb staan. Ook val ik nog weleens in voor een collega overdag als de kinderen op school zitten en ook dan is mijn auto uiteraard erg handig.

Het is een Fiat Tipo uit 1993, een oud beestje dus, maar het rijdt. Het enige nadeel aan deze auto zijn de banden, of eigenlijk xe9xe9n band. Vraag me niet waarom, maar ik denk dat ik tot nu toe al een keer of 15 een lekke band heb gehad. Om gek van te worden. Een paar weken geleden was het weer zover. Ik had de auto notabene al een week niet gebruikt en hij staat daar gewoon voor de deur met een lekke band…. Hoe dat kwam is me nu nog een raadsel en weer de band rechtsvoor, zoals al een paar keer daarvoor het geval was. Op naar de bandenmeneer en laten maken. Hij begint al grapjes te maken over het feit dat ik hem vast niet kan missen en mijn band zodoende zelf maar lek steek. Dan wordt het toch erg…

Enfin, de band is wederom gemaakt en de Fiat staat weer mooi te wezen in de straat. Afgelopen zaterdag togen wij vol goede moed naar de Ikea (met Arco’s auto) om een nieuw bed voor Mandy te kopen. We hadden eigenlijk nog meer dingen nodig, maar dat paste niet meer in de auto. Ik besloot daarop die maandag terug te rijden met mijn eigen auto, gezellig een dagje uit met de meiden en ik nam mijn moeder ook mee. Na een erg leuke middag en een werkelijk volgepropte auto gingen we weer huiswaarts. Ik had van alles gekocht. Een tweede matras voor Mandy’s bed, een bureaustoel, beddengoed, een emmer, kussens, ik vraag me nu nog af hoe ik het in hemelsnaam allemaal in dat kleine autootje gekregen heb. Tel daar nog 4 mensen bij op en je kunt je voorstellen dat het dus echt propvol was.

We rijden op de A2 en ik voel mijn stuur trekken. Ik maak nog de opmerking naar mijn moeder: "Jeetje zeg! Wat trekt ie ineens naar rechts?! Ik heb toch niet weer een lekke band?", waarop mijn moeder haar raam opendraait in een poging om dat te checken. Ze kon het niet goed zien, maar dat was ook eigenlijk niet meer zo nodig. Ik wist het inmiddels al zeker, die band was zo plat als een dubbeltje! Ik gaf gelijk richting aan naar rechts. We reden op dat moment op de middenstrook (in de file) en ik wilde zo snel mogelijk naar de vluchtstrook. Daar aangekomen was het overduidelijk: zo lek als een mandje! Zo plat had ik die band nog nooit gezien, althans, zo leek het op dat moment.

Na de nodige verwensingen richting de lekke band, was het tijd voor actie. De reserveband moest er uiteraard om, dus ik liep al richting kofferbak. Oeps, da’s waar ook, die zat "lichtelijk" vol. Er zat niets anders op dan de kofferbak dan maar leeg te halen, ik moest tenslotte toch dat reservewiel hebben. Daar sta je dan met je spulletjes los langs de A2… het was werkelijk geen gezicht!

Uiteindelijk kregen we het reservewiel eromheen. Niet dat dit zo moeilijk was, maar de bouten waren zo gruwelijk strak vastgedraaid dat we die met geen mogelijkheid meer los kregen. Lang leve de file, de auto’s reden stapvoets voorbij en gelukkig was er een busje met twee mannen erin die zo vriendelijk waren om even te stoppen. Waar wij al ruim een half uur voor aan het worstelen waren, kregen zij binnen 5 minuten voor elkaar. Bouten los (al kostte dat hen ook de nodige kracht), wiel eromheen en vroem, weg waren ze weer. Op dat moment kon de man-vrouw verhouding me echter niets schelen, we reden weer!

De dag erna heb ik de band weer laten repareren en deze keer is er een hele nieuwe onder gezet. Waar het probleem nu ligt weten we nog steeds niet, maar we hopen toch echt dat dit nieuwe wiel het toch wat langer uithoudt. Het was ooit een goedkoop autootje "voor erbij", maar inmiddels heeft ie me toch wel de nodige centjes gekost.

Hebben jullie ook weleens zo’n pech met iets gehad?