Ik weet het, ik ben schandalig lang niet meer op deze weblog geweest om hem een beetje bij te houden. Nu kan ik natuurlijk als excuus aanvoeren dat ik geen tijd heb gehad, maar natuurlijk heb je per maand best even een paar minuutjes tijd om te vertellen wat je hebt gedaan of meegemaakt.

Maar ik geef het gewoon toe, ik had er gewoon even geen zin meer in. Op het internet kun je zoveel dingen over jezelf vertellen, via een forum, via hyves, via een weblog en ga zo maar door. Ook zijn er andere leuke dingen te doen om de tijd mee te verdrijven, zoals een site als neopets, en die laatste is wel de grootste "boosdoener" geweest. Een combinatie van alles wat ik voorheen deed via internet kon ik even niet meer vinden, ik stortte me alleen maar op die ene site.

Dat doe ik nog, al ben ik nu wel weer zover dat ik wat meer de tijd neem om wat rond te neuzen. Zo kom ik weer eens wat vaker op mijn hyves en verdiep ik me weer wat meer in de levens van anderen. Neopets is leuk en dat zal het voor mij wel altijd blijven, maar er is meer dan dat. Het heeft me alleen even wat tijd gekost om daarachter te komen.

Net voor haar zesde verjaardag in februari begon het; de eerste tandjes gingen los zitten. Sharon vond het geweldig, want de meeste van haar klasgenootjes waren al druk aan het wisselen en zij nog niet. Maar nu begon het voor haar dan eindelijk ook, dus voor haar gevoel hoorde ze er nu ook bij.

De eerste twee tanden gingen vrij snel. Op de verjaardag van Mandy, 17 maart, verloor ze haar tweede ondertand en daarna…. niets meer. Er ging het xe9xe9n en ander los zitten, dat wel, maar ze bleven verder gewoon zitten waar ze zaten. Het eten ging moeilijker met losse tanden en het tandenpoetsen was ook niet prettig, maar ze zaten ook weer niet los genoeg dat ik ze eruit zou kunnen halen voor haar. Afwachten dus maar. Eindelijk, vorig weekend zat een boventand zo los dat hij er spontaan uitviel. Hehe, het werd tijd na bijna 8 maanden! Maar als er xe9xe9n schaap over de dam is… de dag erop verloor ze haar tweede boventand, wat haar een leuk fietsrekje opleverde. Ik krijg dan altijd van die visioenen dat ze de volgende dag op school zeggen: "Zo jongens en meisjes, het is weer tijd voor de jaarlijkse schoolfoto!" Twee tanden in xe9xe9n weekend verliezen is ook best veel, maar voor haar een opluchting. Ondanks het wat gevoelige tandvlees kon ze nu in ieder geval normaler eten en tandenpoetsen dan daarvoor.

Maar haar gebit was blijkbaar nog niet klaar met haar. Gisteren verloor ze een hoektand onder en ook een ander tandje zit al wat los. Wel veel achter elkaar, maar je doet er niets aan. Het zou wat meer geleidelijk aan moeten gaan, maar tsja, dat valt niet te sturen.

Sharon vindt het in ieder geval helemaal geweldig, want ze krijgt me nu toch een aandacht van iedereen! Ze is erg trots op haar "gaten" en uiteraard moet ik dat hier ook even laten zien.

(foto’s volgen)

Om je in deze tijd een beetje leuk te kunnen verplaatsen, is een auto wel zo gemakkelijk. Met de trein, bus of fiets zijn er natuurlijk ook meer dan genoeg mogelijkheden, maar ik vind de auto toch het meest prettig. Wij hebben er zelfs twee; Arco heeft een leasewagen van het bedrijf waar hij werkt en ik heb een "koektrommeltje" voor erbij.

Ideaal vind ik zelf. Ik heb voor mijn werk echt een auto nodig, maar ons werk is helemaal op elkaar afgestemd. Als Arco werkt ben ik thuis en andersom. Op die manier is er altijd xe9xe9n van ons thuis voor de kinderen en kunnen we het in principe ook met xe9xe9n auto doen. Toch ben ik erg blij met mijn eigen autootje. De kinderen zitten op jazzballet, ballet en streetdance en hier in Beusichem is nu eenmaal niet zoveel te doen. Ik moet daarvoor naar Culemborg en ben zodoende erg blij dat ik dan gewoon een auto voor de deur heb staan. Ook val ik nog weleens in voor een collega overdag als de kinderen op school zitten en ook dan is mijn auto uiteraard erg handig.

Het is een Fiat Tipo uit 1993, een oud beestje dus, maar het rijdt. Het enige nadeel aan deze auto zijn de banden, of eigenlijk xe9xe9n band. Vraag me niet waarom, maar ik denk dat ik tot nu toe al een keer of 15 een lekke band heb gehad. Om gek van te worden. Een paar weken geleden was het weer zover. Ik had de auto notabene al een week niet gebruikt en hij staat daar gewoon voor de deur met een lekke band…. Hoe dat kwam is me nu nog een raadsel en weer de band rechtsvoor, zoals al een paar keer daarvoor het geval was. Op naar de bandenmeneer en laten maken. Hij begint al grapjes te maken over het feit dat ik hem vast niet kan missen en mijn band zodoende zelf maar lek steek. Dan wordt het toch erg…

Enfin, de band is wederom gemaakt en de Fiat staat weer mooi te wezen in de straat. Afgelopen zaterdag togen wij vol goede moed naar de Ikea (met Arco’s auto) om een nieuw bed voor Mandy te kopen. We hadden eigenlijk nog meer dingen nodig, maar dat paste niet meer in de auto. Ik besloot daarop die maandag terug te rijden met mijn eigen auto, gezellig een dagje uit met de meiden en ik nam mijn moeder ook mee. Na een erg leuke middag en een werkelijk volgepropte auto gingen we weer huiswaarts. Ik had van alles gekocht. Een tweede matras voor Mandy’s bed, een bureaustoel, beddengoed, een emmer, kussens, ik vraag me nu nog af hoe ik het in hemelsnaam allemaal in dat kleine autootje gekregen heb. Tel daar nog 4 mensen bij op en je kunt je voorstellen dat het dus echt propvol was.

We rijden op de A2 en ik voel mijn stuur trekken. Ik maak nog de opmerking naar mijn moeder: "Jeetje zeg! Wat trekt ie ineens naar rechts?! Ik heb toch niet weer een lekke band?", waarop mijn moeder haar raam opendraait in een poging om dat te checken. Ze kon het niet goed zien, maar dat was ook eigenlijk niet meer zo nodig. Ik wist het inmiddels al zeker, die band was zo plat als een dubbeltje! Ik gaf gelijk richting aan naar rechts. We reden op dat moment op de middenstrook (in de file) en ik wilde zo snel mogelijk naar de vluchtstrook. Daar aangekomen was het overduidelijk: zo lek als een mandje! Zo plat had ik die band nog nooit gezien, althans, zo leek het op dat moment.

Na de nodige verwensingen richting de lekke band, was het tijd voor actie. De reserveband moest er uiteraard om, dus ik liep al richting kofferbak. Oeps, da’s waar ook, die zat "lichtelijk" vol. Er zat niets anders op dan de kofferbak dan maar leeg te halen, ik moest tenslotte toch dat reservewiel hebben. Daar sta je dan met je spulletjes los langs de A2… het was werkelijk geen gezicht!

Uiteindelijk kregen we het reservewiel eromheen. Niet dat dit zo moeilijk was, maar de bouten waren zo gruwelijk strak vastgedraaid dat we die met geen mogelijkheid meer los kregen. Lang leve de file, de auto’s reden stapvoets voorbij en gelukkig was er een busje met twee mannen erin die zo vriendelijk waren om even te stoppen. Waar wij al ruim een half uur voor aan het worstelen waren, kregen zij binnen 5 minuten voor elkaar. Bouten los (al kostte dat hen ook de nodige kracht), wiel eromheen en vroem, weg waren ze weer. Op dat moment kon de man-vrouw verhouding me echter niets schelen, we reden weer!

De dag erna heb ik de band weer laten repareren en deze keer is er een hele nieuwe onder gezet. Waar het probleem nu ligt weten we nog steeds niet, maar we hopen toch echt dat dit nieuwe wiel het toch wat langer uithoudt. Het was ooit een goedkoop autootje "voor erbij", maar inmiddels heeft ie me toch wel de nodige centjes gekost.

Hebben jullie ook weleens zo’n pech met iets gehad?

Na twee jaar niet te zijn geweest, vonden we dat het er dit jaar toch echt weer eens van moest komen: vakantie! Als bestemming kozen we weer Hongarije. We zijn er al een paar keer geweest en het is ons altijd goed bevallen, dus waarom niet?

We hebben genoten en hebben echt honderden foto’s gemaakt. We zijn inmiddels alweer 5 weken terug, maar ik kan de tijd maar niet vinden om een leuke selectie te maken. Aangezien ik ook nog bezig was met een verjaardagskalender, heb ik nu voornamelijk even de foto’s van de meiden ertussenuit gehaald. Van deze foto’s heb ik nu ook een slideshow gemaakt:

Vier jaar lang ben jij in ons leven geweest,
al was dat voor poes Whisky niet altijd even fijn.
Hier in huis regeerde jij het meest,
en liet graag weten dat jij de baas wilde zijn.

Zoals hier al te lezen was, vierde ik gisteren mijn verjaardag. Mijn vriendin Marieke vroeg al weken daarvoor wat ik graag wilde hebben, maar uiteraard wist ik niets. Ik vind dat altijd zo moeilijk en over het algemeen kom je pas op een idee als de verjaardag alweer voorbij is. Marieke was al een dag daarvoor bij mij en zou blijven logeren. De donderdag wilden we gebruiken om te winkelen; wellicht vonden we iets.

Gelukkig kwam zij zelf al met een geweldig idee. Het leek haar leuk om eens een foto te laten maken van ons tweexebn. Geen gewone huis-, tuin- en keukenfoto waarvan we er al zoveel hadden, maar een echte, bij een heuse fotograaf. Ik was het daar direct helemaal mee eens en om 17.00 uur die middag hadden we een afspraak bij de fotograaf. Er zijn meerdere foto’s gemaakt, waarvan we uiteindelijk deze gekozen hebben:

Ik vind het een heel bijzonder cadeau en een prachtige foto! Iets persoonlijkers had ze me niet kunnen geven en ik ben er dan ook enorm blij mee!!

Vandaag kan ik er niet meer onderuit; ik ben toch echt weer een jaartje ouder geworden! 38 jaar om precies te zijn en de eerste verjaardagsgroet heb ik al mogen ontvangen:

Hartstikke lief van je Marieke, op deze manier moet ik me natuurlijk wel jarig voelen!

Gisteren was het zover. De tweejaarlijkse balletuitvoering was een feit en al weken was de spanning om te snijden. Voor Mandy (jazzballet) en Sharon (klassiek ballet) was het tevens hun allereerste voorstelling en hoewel ze het reuze spannend vonden allemaal, hadden ze er enorm veel zin in. De show van dit jaar was getiteld "At the Movies" en de beelden van eerdere voorstellingen logen er ook niet om: erg professioneel, mooie kostuums, een echt theater, kortom een heuse show.

Alles was vantevoren ook al tot in de puntjes geregeld. De kostuums waren door de balletschool verzorgd en het enige wat de leerlingen zelf moesten verzorgen was de haardracht. Beide meiden moesten hun haren in een soort "staartenrijen" dragen. Sharon moest daarbij rode elastiekjes dragen en Mandy roze. ‘s Morgens werd er al vroeg opgestaan. Douchen en haren wassen, zodat het makkelijker in model te brengen was.

Sharon’s haardracht met rode elastiekjes

En Mandy met roze elastiekjes.

Daarna was het tijd om naar het "Agnietenhof" te Tiel te gaan. De dames werden om 11.30 uur verwacht en zouden de rest van de dag daar verblijven. Ze hadden makkelijke kleding aangetrokken zodat het omkleden wat soepeler zou verlopen en beiden hadden een tas bij zich met het nodige aan eten en drinken.

Bij de artiesteningang werden de meisjes opgehaald door hulpmoeders die ze naar de kleedkamers zouden begeleiden. De meeste kinderen moesten hun haren in staartenrijen dragen, leuk om te zien. Wij mochten als ouders niet mee naar binnen, dus toen was het maar afwachten tot de show. Vreemd hoor, om je kinderen zomaar "af te geven", maar we wisten dat ze in goede handen waren.

Om 14.00 uur begon de show. Aan het begin werd al gelijk gemeld dat er door een professionele fotograaf foto’s werden gemaakt, dus zelf foto’s maken mocht niet. De flits zou de dansers maar afleiden. Jammer, maar wel begrijpelijk. Toch heeft Arco zonder flits toch nog een paar foto’s kunnen maken. Niet allemaal even scherp, maar leuk genoeg voor een impressie.

Voordat de gordijnen open gingen was er een hart te zien van licht. Leuk gedaan.

Chantal, lerares en tevens eigenaresse van de balletschool, heet iedereen welkom en meldt gelijk dat het maken van foto’s met flits niet is toegestaan en dat de mobiele telefoons uitgeschakeld moeten worden.

Daarna ging het licht uit en de show begon al gelijk met een filmpje van Charlie Chaplin en mooie muziek. De gordijnen gingen open en de eerste groep kwam op. Sharon zat in de tweede groep, dus we hoefden niet lang te wachten voordat we haar konden zien dansen. Schattige kostuums in blauw en geel en een hele leuke uitvoering van "Pinokkio" door de groep van Sharon.

Sharon staat helemaal rechts in een blauw pakje. Ze deed het echt heel leuk en ze waren ook mooi geschminkt.

Ook hier weer helemaal rechts. Wat is het bijzonder om je eigen kind op zo’n groot podium te zien dansen! Ik zat met tranen in mijn ogen te kijken en na afloop deden mijn handen gewoon zeer van het klappen. Geweldig!

De groep van Mandy was als 9e aan de beurt, maar in de tussentijd kregen we van de andere groepen ook nog zeer mooie uitvoeringen te zien. Wxe1t een show en wat een mooie kostuums allemaal!

De groep van Mandy deed een Oosterse dans, vandaar de rode stip op haar voorhoofd.

Mandy staat hier in het midden, met oranje shirtje aan. De hele dans heeft ze met een grote lach op haar gezicht gedaan, ze had er enorm veel plezier in! Enorm leuk om te zien en ook bij haar optreden hield ik het uiteraard niet droog…

Na 32 optredens van in totaal 422 leerlingen kwam de finale, waarbij iedereen nog even het podium op kwam. Mandy staat hier helemaal links.

Sharon geniet! Al die mensen in de zaal en wat een geweldige belevenis is deze dag!

Na afloop natuurlijk nog even een foto voor het theater. Het is tenslotte hun allereerste echte theatervoorstelling ooit geweest! De foto van Mandy is ‘s avonds gemaakt, omdat zij ook de avondvoorstelling heeft gedanst. Sharon was daar nog net iets te jong voor.

Van deze hele show is een DVD gemaakt en natuurlijk hebben we die besteld. Hij is alleen pas in september te verkrijgen, dus we moeten nog even geduld hebben. Over een goede week kunnen we echter wel al de foto’s online bekijken die er al zijn gemaakt en bijbestellen, dus dat gaan we dan ook zeker doen. Ik ben apetrots op onze meiden en wilde dat even met jullie delen.

Het begon allemaal al een paar jaar geleden. Mandy had een compleet melkgebit en begon met het wisselen van haar voortanden. Dit ging allemaal prima, maar met haar kiezen liep het allemaal minder soepel. Als ze een keer iets hards at (bijvoorbeeld een pepermuntje), dan kon het zomaar zo zijn dat er een stukje van haar kies af brak. Uiteraard meldden we dit bij de tandarts, maar zijn reactie was dat het "toch maar haar melkkiezen waren" en dat ze maar "beter moest poetsen." Beter moest poetsen? Hij zou het kind een schuldgevoel aanpraten, want nu dacht ze dat het allemaal aan haar lag!

Mandy poetste in de maanden daarop nog trouwer dan anders en kreeg in de tussentijd een blijvende kies achterin. Een controlebezoek bij de tandarts volgde. Ze moest toch nxf3g maar beter poetsen, want haar kiezen waren er alleen maar op achteruit gegaan en in haar blijvende kies achterin zat een klein gaatje. Dat gaatje werd gevuld, maar haar melkkiezen bleven zoals ze waren. Mandy bleef last houden en omdat ik toch al geen hoge pet meer op had van onze tandarts, zocht ik begin dit jaar naar een andere. Ik vond er eentje in Beesd, waarvan ik goede verhalen had gehoord en gelukkig nam hij nog patixebnten aan. Het eerste bezoek daar beviel me al gelijk stukken beter. Hij was vriendelijk voor de meiden en nam ook uitgebreid de tijd voor mij. Ik durfde zelf namelijk ook al jaren niet meer naar de tandarts omdat ik het een dermate botte vent vond dat ik er gewoon bang voor was. Maar deze tandarts kwam stukken beter over en toen Mandy plaatsnam in de stoel, nam hij alle tijd voor haar. Hij bekeek haar gebit en stuurde haar daarna mee met de assistente voor foto’s. Foto’s? Joh! Dat had onze oude tandarts nou nog nooit gedaan, die vond dat blijkbaar nooit nodig. Ook kreeg ze een fluorgebitje. Niet bijzonder zul je zeggen, maar ook dat was voor haar de eerste keer! Wat een verschil met wat we waren gewend!

Uit de foto’s bleek dat de structuur van haar tanden en kiezen erg zwak was. Het kwam van binnenuit en Mandy kon hier dus niets aan doen. Het wxe1s helemaal niet haar schuld, er had gewoon ingegrepen moeten worden. Aangezien dit dus nooit was gebeurd was het nu eigenlijk al te laat. Al de afgebrokkelde kiezen konden het blijvende gebit eronder gaan aantasten met alle gevolgen van dien. En aangezien ze met dat gebit nog een heel leven verder moet, was er maar xe9xe9n oplossing: het complete melkgebit moest eruit! Dat was natuurlijk enorm schrikken, want dat betekende een heuse operatie waarbij ze toch zo’n 1xbd uur onder narcose zou zijn. Het was heel erg moeilijk, maar we hebben de stap wel gezet. Als dit de enige mogelijkheid was voor een mooi blijvend gebit, dan moest het maar, al hadden we er allemaal wel gemengde gevoelens bij. Mandy is een kerngezonde meid die echt nooit iets mankeert en nu ineens een operatie, dat was toch wel even slikken.

Afgelopen vrijdag was het zover. Om 9.15 uur moesten we ons melden bij het ziekenhuis in Utrecht Overvecht. Sharon was naar school en Arco had de dag vrij genomen om heen en weer te pendelen tussen het ziekenhuis en thuis. Mandy kreeg een kamer toegewezen en kleedde zich om in een nachtponnetje. Daarna kreeg ze twee pleisters op haar handen met een soort verdovende zalf, wat de pijn bij het infuus zou moeten verminderen. Er mocht xe9xe9n ouder mee naar de operatiekamer en aangezien Mandy echt een mama’s kind is, werd ik dat. Ik mocht blijven totdat de narcose was ingewerkt, bij de operatie zelf uiteraard niet. Mandy kreeg een infuus en ondanks de zalf voelde ze dat toch echt wel even. Haar gezicht vertrok van pijn, maar ze gaf geen kik. Daarna kreeg ze een slaapmiddel en dat viel me veel zwaarder dan ik had verwacht. Ze bleef me aankijken en vasthouden totdat haar ogen gewoon wegrolden en ze in slaap viel en ik had het daar enorm moeilijk mee. Ten eerste omdat het me zwaar viel om haar nu alleen te laten met de wetenschap wat er allemaal met haar ging gebeuren en ten tweede omdat het gewoon een erg naar gezicht is om je kind zo te zien wegzakken. Wat had ik op dat moment graag van plaats met haar geruild om haar dit te besparen!

Met tranen in mijn ogen verliet ik de zaal en toen was het maar afwachten. Na zo’n 1xbd uur werd ik geroepen. Mandy werd naar de uitslaapkamer gebracht en zou mij als eerste zien als ze wakker werd. Een klein hoopje mens met slangetjes in keel en neus werd binnengebracht en mijn hart brak gewoon. Waarom moest ze dit toch allemaal doorstaan? We zijn nu een paar dagen verder en alles gaat tot nu toe redelijk goed. Ze heeft niet echt veel napijn, maar omdat ze al haar kiezen nu mist, kan ze natuurlijk niets kauwen. Ze probeert zoveel mogelijk met haar voortanden te eten en voor de rest leeft ze op voedingsshakes (ik wil toch dat ze de nodige vitamines binnenkrijgt) soep, kwark, appelmoes en dergelijke. Tot overmaat van ramp heeft onze oude tandarts het gaatje in haar blijvende kies op zo’n beroerde manier gevuld, dat die ook niet meer te redden was en er ook uit moest.

Naast het verdriet wat ik voel voor haar, ben ik ook nog eens verschrikkelijk boos. Als onze tandarts ooit de moeite had genomen om eens foto’s te maken van haar gebit en er serieus aandacht aan had besteed, had dit waarschijnlijk allemaal voorkomen kunnen worden. Ik neem hem dit dan ook enorm kwalijk en vraag me af of hij niet op de xe9xe9n of andere manier aansprakelijk gesteld kan worden. Het zal nu hopelijk allemaal best wel weer goed komen met het gebit van Mandy en de kiezen die nog gaan komen hebben de ruimte om door te komen, maar ik had haar al dit leed graag bespaard…

Iedereen kent het wel, een Staatsloterij, een Postcodeloterij, Dayzers, je kunt het zo gek niet bedenken. Loterijen zijn er zat in Nederland en allemaal hopen we iets te winnen, maar nooit lijkt het geluk voor jou bestemd te zijn. Ik heb zelf al aan verschillende loterijen meegedaan. De Staatsloterij werd automatisch afgeschreven, maar nadat we maanden achtereen nog niet eens een paar euro hadden gewonnen voor een eindcijfer, stopte ik daarmee. Ik koop nu nog af en toe een Staatslot wanneer het mij uit komt, zoals bijvoorbeeld met Koninginnedag of de Oudejaarsloterij.

Daarna hadden we Dayzers. Ik moet zeggen dat ik af en toe best iets won, maar omdat we ook al meespeelden met de Postcodeloterij werd het me allemaal toch wel wat veel. Ik stopte dus met Dayzers en als enige loterij bleef de Postcodeloterij over. Dat begon ooit met xe9xe9n lot… maar is inmiddels behoorlijk uitgebreid. "Maak nu extra kans op een auto!" Ja natuurlijk, erg leuk allemaal, maar de voorwaarde is wel dat je een extra lot moet activeren… Nu is dat voor een keer niet erg, maar er zijn zoveel van die aanbiedingen. Zo had Arco ook ooit eens een extra winkans geactiveerd, dus weer een lot erbij. De loten bevatten koffernummers waar ik helemaal niets mee had, dus ik belde naar de Postcodeloterij. Ik wilde graag de koffernummers veranderen. "Natuurlijk mevrouw, geen probleem" om vervolgens weer een paar loten "rijker" te zijn. Niks vervangen van koffernummers, gewoon nieuwe loten erbij!

Ik heb het op dat moment maar even zo gelaten. Dan maar meer loten en stxe9l je nou toch eens voor dat de prijs in onze straat zou vallen! Met al onze loten werd dat dan toch wel veel! Maar natuurlijk is dat een illusie en het begon me elke maand meer en meer tegen te staan als de afschrijvingen weer waren geweest. Maar liefst 7 loten hadden we nu, dat is toch eigenlijk te gek. Ik heb me meerdere malen voorgenomen om het drastisch te reduceren, maar stelde het steeds weer uit. Tot vandaag, nu was ik het echt zat en heb zojuist een brief gestuurd naar de Postcodeloterij. Ik heb daarin verzocht om met onmiddellijke ingang ons aantal loten te reduceren naar twee loten. Dat vind ik meer dan genoeg.

Eigenlijk stom dat ik daar zolang mee heb gewacht. Ik stelde het altijd uit en dacht dat ik er "geen tijd" voor zou hebben, terwijl het maken van deze brief me slechts een paar minuten heeft gekost. Ach ja, de goede doelen zullen wel blij met ons geweest zijn het afgelopen jaar, maar genoeg is genoeg. En mocht er nu toch een grote prijs bij ons in de straat vallen, dan heb ik daar ook vrede mee. Met twee loten is het ook goed, ik voel me er in ieder geval goed bij. Daarbij heb ik niet de illusie om ooit iets te winnen, maar dromen kan altijd toch?

Spelen jullie ook mee met loterijen en wat vind je daarvan?